حرف دل های تنهای تنها
چگونه ؟؟؟
چگونه پرواز را تجربه کنم ؟
در حالی که بالهایم شکسته است!
چگونه عشق را هدیه کنم ؟
در حالی که پرده ای سیاه در مقابل محبت کشیده اند !
چگونه ببینم تو را ؟
در حالی که چشمانم مدتی است از درد بسته شده !
چگونه به سرایت بیایم ؟
در حالی که پاهایم از درد حوادث شکسته است !
چگونه صدایت را بشنوم ؟
در حالی که صداهای نا هنجار کرم کرده است !
چگونه محبت کنم تو را ؟
در حالی که سراسر آسیب دیده ام !
چگونه چگونه چگونه ؟؟؟؟؟ !!!!!!!!
کاندید ( ناصر افشار )
تفریح تازه
دیشب تفریح تازه ای اختراع کردم ،
و هنگامی که خواستم آغاز کنم یک فرشته و یک شیطان دوان
دوان به خانه ام آمدند .
بر در خانه به هم رسیدند و بر سر تفریح تازه من با هم جنگیدند ،
یکی فریاد می زد (( این گناه است ! )) . ـ
دیگری می گفت ((عین تقوی است . ))
( جبران خلیل جبران )
چنین گفت تیغه یک گیاه
تیغه یک گیاه به برگ پاییزی گفت :
((هنگام افتادن چه سر و صدایی میکنی ! همه رویاهای زمستانی مرا به هم می ریزی .))
برگ بر آشفت و گفت :
((ای فرو مایه فرو نشین !موجود بی آواز بد خلق !تو در هوای بالا زندگی نمی کنی و ازصدای
آواز چیزی نمی فهمی .))
آنگاه برگ پاییزی روی زمین خوابیدو به خواب رفت .چون بهار از راه رسید باز بیدار شد و یک
تیغه گیاه بود.
هنگامی که پاییز آمد و خواب زمستانی او را فرا گرفت و برگ ها از همه جا روی زمین او
می ریختند ،
زیر لب با خود می گفت :
وای ازدست این برگ های پاییزی ! چه سر و صدایی می کنند !همه رو یا های زمستانی یه
مرا به هم می زنند .
هنگامی که اندوه من به دنیا آمد
هنگامی که اندوه من به دنیا آمد از او پرستاری کردم و با مهر و ملاطفت نگاهش داشتم . اندوه من مانند
همه چیزهای زندگی بالا گرفت و نیرومند و زیبا شد ،و سر شار از شادی های شگرف .
من و اندوهم به یکدیگر مهر می ورزیدیم ،وجهان گردا گردمان را هم دوست می داشتیم ،زیرا که اندوه
دل مهربانی داشت و دل من هم از اندوه مهربان شده بود .
هر گاه من و اندوه با هم سخن می گفتیم ،روزهامان پرواز می کردند و شب هامان آکنده از رویا بودند
،زیرا که اندوه زبان گویایی داشت ،و زبان من هم از اندوه گویا شده بود .
هر گاه من واندوه با هم آواز می خواندیم ،همسایگان ما کنار پنجره هاشان می نشستند و گوش
می دادند ،زیرا که آواز های ما مانند دریا ژرف بود و آهنگ هامان پر از یادهای شگفت .
هر گاه من واندوهم با هم راه می رفتیم ،مردمان ما را با چشمان مهربان می نگریستند و با کلمات
بسیار شیرین با هم نجوا می کردند ،بودند کسانی که از دیدن ما غبطه می خوردند ،زیرا که اندوه چیز
گرانمایه ای بود و من از داشتن او سرفراز بودم .
ولی اندوه من مرد چنان که همه چیزهای زنده میمیرند ، و من تنها مانده ام که با خود سخن بگویم
و با خود بیندیشم .
اکنون هر گاه سخن می گویم سخنانم به گوشم سنگین می آیند .
هر گاه آواز می خوانم همسایگانم برای شنیدن نمی آیند .
هر گاه در کوچه راه میروم کسی به من نگاه نمی کند .
فقط در خواب صداهایی می شنوم که با دلسوزی می گو یند:
ببینید این خفته همان مردیست که
اندوهش مرده است...
و هنگامی که شادی من به دنیا آمد
و هنگامی که که شادی من به دنیا آمد ،او را در بغل گرفتم و روی بام خانه فریاد زدم ((ای همسایگان
بیایید،بیایید و ببینید ،زیرا که امروز شادی من به دنیا آمده است . بیایید و این موجود سر خوش را که
در آفتاب می خندد بنگرید .))
ولی هیچ یک از همسایگانم نیامدند تا شادی یه مرا ببینند. و من بسیار در شگفت شدم .
تا هفت ماه هر روز شادی ام را بالای بام خانه جار زدم ـ ولی هیچ کس به من اعتنایی نکرد . و من
و شادی ام تنها ماندیم ، نه هیچ کس سراغی از ما گرفت و نه هیچ کس به دیدن ما آمد .
آنگاه شادی یه من پریده رنگ و پژمرده شد ،زیرا که زیبایی یه او در هیچ دلی جز در دل من جا نگرفت
و هیچ لب دیگری لبش را نبوسید .
آنگاه شادی یه من از تنهایی مرد
اکنون من فقط شادی یه مرده ام را با اندوه مرده ام به یاد می آورم
ولی یاد یک برگ پاییزیست ،
که چندی در باد نجوا می کند و سپس صدایی از او بر نمی آید
سگ دانا
یک روز سگ دانایی از کنار یک دسته گربه می گذشت
وقتی که نزدیک شد و دید که گربه ها سخت با خود سرگرمند
و اعتنایی به او ندارند
وا ایستاد،
آنگاه از میان آن دسته یک گربه درشت و عبوس پیش آمد
و گفت: (( ای برادران دعا کنید ، هر گاه دعا کردید و کردید
آنگاه یقین بدانید که باران موش خواهد آمد .))
سگ چون این را شنید در دل خود خندید و از آنها رو برگرداند
و گفت : ای گربه های کور و ابله ، مگر ننوشته اند و مگر من و
پدرانم ندانسته ایم که آنچه به ازای دعا و ایمان و عبادت می بارد
موش نیست بلکه استخوان است . ( جبران خلیل جبران)
من در آنسوی این دره ها کوهی را می بینم که از مه
پوشیده است .این زیبا نیست ؟
گوش لحظه ای خوب گوش داد ،سپس گفت :
پس کوه کجاست ؟من کوهی نمی شنوم
آنگاه دست در آمد و گفت :
من بیهوده می کوشم آن کوه را لمس کنم ،
من کوهی نمی یابم .
بینی گفت :
کوهی در کار نیست من او را نمی بویم .
آنگاه چشم به سوب دیگر چرخید ،
و همه در باره وهم شگفت چشم گرم گفتگو شدند
و گفتند : ((این چشم یک جای کارش خراب است ))
روباهی بامدادان به سایه خود نگاهی انداخت و گفت :
(( امروز ناهار یک شتر میخورم ))،و سراسر صبح را در
پی یک شترمی گشت ، اما در نیمروز باز سایه خود را
دید ـ و گفت :(( یک موش کافی ست .))
انار
زمانی که من در دل یک انار زندگی میکردم ،از یک دانه شنیدم
که گفت ((من یک روزدرختی میشوم .باد در شاخه هایم نغمه
خواهد خواند و خورشیدبربرگهایم خواهدرقصیدومن درهمه فصل
هابرومندوزیباخواهم بود. ))
آنگاه دانه دیگری گفت ((من هم وقتی به جوانی تو بودم از این
خیالها در سر داشتم ،ولی اکنون که میتوانم امور را سبک و
سنگین کنم ،می بینم که امیدهایم بیهوده بود . ))
دانه سوم هم در آمدوگفت ((من در خودمان چیزی که نشان
آینده بزرگی باشد نمی بینم.))
دانه چهارم گفت ((اما اگر آینده بزرگی درکارنباشد،زندگی ما
یاوه ای بیش نخواهد بود ))
دانه پنجم گفت ((چرا بر سرآنچه خواهیم شد جدال میکنیم ،
در حالی که حتی نمیدانیم چه هستیم .))
اما دانه ششم در پاسخ گفت ((ما هر چه هستیم همان خواهیم
بود .))
دانه هفتم گفت ((من به روشنی می دانم که چه در پیش است
،ولی نمی توانم بیان کنم .))
آنگاه دانه هشتم سخن گفت- و نهم -و دهم -و بسیاری دیگر
تا آنکه همه به سخن آمدند و من از بسیاری صداها چیزی
نمی شنیدم .
چنین بود که همان روز از آنجا به دل یک (به)رفتم ، که
دانه هایش کم اند ، و کما بیش خاموش اند . (جبران خلیل جبران )
دلا خو کن به تنهایی
که از تن ها بلا خیزد
بیدارشدم از خواب درشام سیاه غم
در معرکه هستی در شهر پر از ماتم
بی هم نفس و همدم با ذلت بعد از خواب
در شهر شلوغ غم، تنها پی یک همدم
تا کی در این خواب به سر میبریم تا کی میخواهیم نقش قربانی یک زندگی رو بازی کنیم
بر خیز ای دوست قدم بردار تا پیروزی در زندگی فقط یک قدم فاصله داری
کافیست آغوش باز کنی و خوشبختی را در آغوش بگیری
از خواب و مستی بیهوده بلند شو و یک یا علی کافیست
امروز به قصه ی دل من گوش می کنی
فردا چو قصه مرا فراموش می کنی...
